29.11.2017 – Yeniden Başlangıç

0
434

Aslında yazmayı bırakma kararı almıştım. Eşim yeniden yazmanın moralimi yerine getireceğini söyledi. Bırakma kararının sebebi ise dış gebelik yapmam. Şu yazmadığım 9 günde neler yaşadığımı sizlerle paylaşayım.
Geçtiğimiz hafta salı günü her şey normal gayet güzel bir gündü. İş yerimde sakindi. Fakat müthiş bir mide bulantım vardı. Daha mesaim başlayalı 2 saat olmamıştı. Mide bulantılarım artık baş edilemez hale gelmişti. İstifra edeceğimi düşündüm hızla lavaboya gittim. Affedersiniz öğürdüm. O an mideme bir bıçak saplandı sanki. İki büklüm yere kapaklandım. Birkaç dakika sonra zorla yerimden kalktım. Yardım istedim dışarıdaki arkadaşlarımdan. Hemen zaten hastanede çalıştığım için acile servise götürmek istediler. Fakat ben kabul etmedim. Kendi doktorumu istedim. O da yaklaşık 15 dakika uzaktaki bir hastanedeydi. Arkadaşlarım sağ olsunlar hemen işlerini bırakıp araba ile doktoruma getirdiler. Doktorum o halimi görünce hemen muayeneye aldı. Telaş ve acıdan eşimi anca arayabilmiştim. Konuşamadım bile. Apandis ameliyatı oldum onun acısı yanında hafif kalırdı. Konuşamıyor hatta adım bile atamıyordum. Doktorum ultrason cihazında görüntü almak için her karnıma bastırdığında bükülüyor , acıdan ağlıyordum. Ayrıntılı bir tarama için radyoloji doktoruna , ultrason çekimi için gittim. Radyoloji doktoru ikiz gebelik olduğunu , fakat 2. Bebeğin kese dışında olduğunu söyledi. Beni direk ameliyathaneye aldılar. Doktorum apar topar muayenesini bıraktı , hemen o da geldi. Beni hazırladılar. Eşim daha gelmemişti. Kafamdaki tek bir soru bebeğime bir şey olur mu. İnanın bir kere bile kendimi düşünmedim. Hep ağladım , acım göz yaşlarıma karıştı. Doktor hanım önce annenin sağlığı bebek 2. Plan deyince daha da kötü oldum. Dedim diğer bebeği mide alacaklar. Acımdan bayılmışım. O ara almışlar zaten ameliyata. Ben eşim gelmeden girmem diye diretirken kendimden geçmişim. Eşim ben girdikten 10 dakika sonra gelebilmiş.
Kendime gelmeye başladığımda tek hissettiğim ameliyathanenin soğukluğuydu. Çok üşüyordum. Dilim damağım kurumuştu. Beni uyandırmaya çalışan hemşirenin yüzü gülüyordu. Birden aklım başıma geldi. “Bebeğim” bebeyim iyi mi hemşire hanım dedim. Tekrar gülümsedi. Fakat bu beni tatmin etmedi. Narkozun etkisi yeni yeni geçiyordu. Ameliyathanenin kasvetli kapısı açıldı. Eşimi , yol arkadaşımı , en büyük destekçimi gördüm. “Aşkım ikizmiş bebeklerimiz” dedim. Gözleri doldu. Ama ağlamadı. Odama kadar sedyem ile ilgilendi. Yatağa taşıdılar. Bir kolumda serim , bir kolumda kan torbası. Neden kan vermişlerdi. Eşim doktor hanımla ne konuşmuştu. Biri bir şeyler söylesin , bebeğim iyi mi?
Daha önce zaten bu hastanede çalıştığım için birçok çalışanı tanıyorum. Duyan hemen geldi. Zaten ben çıktıktan yarım saat sonra annem , babam ve kardeşlerim geldi. Eşim ne yapacağını bilemediğinden ortanca ablamın kocasını aramış. Onlar da apar topar geldiler. Annem ve kardeşlerim beni görür görmez ağlamaya başladılar. Benim kafamdaki tek soru bebeğim. Eşim iyi merak etme dese de sanki beden sakladığı bir şey vardı. Annem ve kardeşlerimin ağlamaları daha da yarama tuz ekmişti. O ara hemşireler değerler için geldiler. Ameliyatta 2 ünite kan vermişler. Çok kan kaybetmişim. Tek öğrendiğim buydu. Eşim o ara artık anlatması gerekenleri anlattı. İkiz gebelik olduğunu. Birinin kese dışında oluştuğunu , öğürdüğüm zaman dış gebeliğin düştüğünü , fakat dışa değil içe doğru kanadığını anlattı. Karaciğerime kadar kan dolmuş içim. Doktor hanım yarım saat geç alsak ameliyata ölme riskinin yüksek olduğunu. Zehirlenme başlamadan ameliyat ettiklerini birde sağ yumurtalığımı aldıklarını söyledi. Bebeğin sağlıklı olduğunu. Bir gün yatıp çıkaracaklarını anlattı. Şans eseri kan zehirlenmesi başlamadan almışlar dış gebeliği.
O gece tüm sevdiklerimiz ziyarete geldiler. Gece boyunca birçok kez serum , 2 kez de ( 1 ünite ) kan verdiler. Gebe olduğum için çok fazla ağrı kesici de yapmadılar. Biraz ağrı ile uyumuşum. Umarım bebeğimiz iyidir diyerek uykuya daldım.

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz